Rejected;Factory Defect

Image

Parang ambilis, pero parang ang daming nangyari. Eto nanaman ako, sumusulat para sa 2nd anniversary ng blog ko dito sa wordpress. Sa pagitan nung 1st at ngayong pangalawa na, parang ang daming nangyari. Nakakatawang tapos nung 1st anniversary post ko ay napaka tagal ko bago nakapag sulat ulit. Tapos bago magtapos sa ikalawang taon, bumawi naman ako sa dami ng naisulat na parang araw araw na ata nagsulat ako. Partida meron pa ‘kong mga assignment na hindi nagagawa at meron pa ‘kong mga nagawa nang hindi pa naipupublish.

Sa pagitan ng isang taong yun, naka lipat na ‘ko ng dalawang trabaho. Maraming nagbago sa mundong ginagalawan ko, mula sa bahay, sa simbahan, sa trabaho, sa personal na buhay at sa mga paniniwala. Para bang niyanig yung mundo ko noong nakalipas na taon. Pero ang hindi nabago? Yung pagmamahal ko sa pagsusulat.

Malikot talaga ang isip ko, at lagi akong nag o-observe. Sumasaya ‘ko at gumagaan ang pakiramdam kapag nakakapagsulat ako. Kahit walang magbasa, kahit sa diary ko lang, ok na! Bonus nalang nung nalaman kong may mga sumusubaybay (weh?) sa mga sinusulat ko. Na meron palang mga nakakakilala sa’kin dahil dito sa mayumi na hindi ko naman kilala. Na may mga estudyante palang natutuwa at naniniwala sa mga kalokohan na pinagsasasabi ko dito. Ako naman, magawa ko lang yung gusto ko ng libre, ok na! Nasabi ko na yata dati na ayaw ko ng pagsikat dahil kasunod no’n ay pambababae este pagkalaos.

Marami na ‘kong rejections na natanggap dahil sa pagsusulat. Sa nanay ko palang eh, sumama pala yung loob n’ya ng mabasa n’ya yung sinulat ko dati noong college tungkol sa pagiging unfair ng matatanda. Wahahaha. Pinaglalaban ko lang naman sana dun na hindi naman lahat ng matatanda ay tama. Dapat matuto din silang makinig at huwag magpowertrip na porket nasabi na nila, yun na ang batas at yun na ang tama.

Associate Editor ako dati, at apat na buwang nagtraining para lumaban sa editorial writing. Ayos, 2 days bago ang regional contest, sinabi ng Head namin na sa feature writing daw ako lalaban. Wala nga ‘kong kaalam alam dun, never pa ‘kong nagkapag sulat ng gano’n. Hindi ata trip ng Head namin yung mga sulat ko tungkol kay Erap. Pro Gloria ata. Naawa ako sa sarili ko dahil lalaban akong walang kaalam alam at magmumukha ‘kong ipis na ilalaban sa mga paroparo pero mas naawa ako dun sa feature writer namin na apat na buwan nag sanay, asang asa na siguro, pati mga magulang, nakapamili na siguro ng gamit, nakapag panalangin ng todo, todo, napuyat ng ilang gabi, tapos 2 days before ng contest biglang tatanggalin. Araaaaayyyyyy. Kumag na sistema talaga, basta hindi ko sinasabi dito na sipsip yung nanay nung isa naming kasama sa org kaya biglang s’ya yung inilaban ha at ibinaba ako sa feature writing tapos kaya naitapon yung feature writer talaga namin. Wala ‘kong sinasabing gano’n. Ayon, sa ending, lahat kami talo.

Journalist ako noong highschool sa English Newspaper namin. Doon ko nakitang ireject ang mga gawa ko ng hindi manlang binabasa. Totoo ata yung sinasabi nilang may galit daw sa mga gwapo yung teacher namin dati eh. Napagbuntongan ako. Napapailing nalang ako hanggang ngayon kada maaalala ko na yung pinasa ng mga “magagaling” kong kasama sa ORG ang naipublish. Mga kwentong nabasa ko na sa google, pinalitan lang ang settings, pinalitan lang ang pangalan ng mga tauhan, instant——- sila na ang author. Nkakaiyak na pinapayagan ng TEACHER namin ang gano’ng krimen. Samantalang ako nagcut lang ng klase ng tatlong buwan, di na n’ya napatawad. Nawalan na ‘ko ng ganang sumali sa kung saan saang grupo na may kinalaman sa journalism buhat no’n. Baka takot na ‘kong mareject ulit, baka kasi masyado ng ngawit yung batok ko para umiling nanaman sa gano’ng klaseng sistema.

Alam na alam na alam kong malayong malayong malayo ako sa pagiging magaling. At wala rin akong balak makipagkompitensya sa kahit na sino. Ang totoo nga, iilan lang sa mga nakakakilala sa’kin ang nakakaalam na nagsusulat ako. Ewan ko sa iba, pero may kakaibang high ang dating sa’kin kada magba-blog ako. Para bang constipated ka ng ilang lingo tapos ayun, nairaos mo na. Successful! Nagbago na ang pananaw ko sa pagsulat. Bagay ‘to na gusto kong gawin ng libre, walang nagdidikta, walang pressure. Walang halong chismis, walang halong intriga, wala ‘kong kwenta.

Susulat pa ba ‘ko? Oo,sana mas dumalas, sana mas may kabuluhan, sana… sana… sana ngayon pasko ay maalala mo parin ako, hinahanap hanap pag-ibig mo

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s