Kulang ang Oras ng Isang Araw

Ang dami kong assignments ditong isulat kaso katulad nung nag-aaral pa ‘ko, hindi ata talaga sanay ang sistema kong gumawa ng assignment. Medyo nalungkot ako kasi yung isang blogger na sinusubaybayan ko, sabi n’ya baka hindi na daw s’ya magpost ng blog. Mas sanay daw kasi s’yang sa papel lang nagsusulat. Yung pang sarili n’ya lang. Sayang naman.

Ang hirap talagang magsulat narealize ko. Lalo na sa katulad kong tamad. Tapos ang dami pang nakakaabala. Yung pagpunta sa gym kada umaga (oo, naggygym ako, pero hindi ako nagpapalaki ng katawan. Hindi na kaya kaylngan, ang macho ko na kaya, katawang katakamtakam, namnamanm)waahahaha!! Tsaka cute kasi yung cashier dun eh. Tsaka friendly kasi yung mga gym buddy ko dun, ang babait, accommodating, nung first days ko nga dun niyaya na nila ‘ko kagad na sumabay sa kanila magshower, tsaka tinutulungan pa nila ko mag scrub ng likod ko pag di ko abot. Ang babait nila noh?

Naging istorbo rin sa’kin yun bago ‘kong biling camera. Aral aral kunwari, feeling magaling. Ewan ko ba, sa dami dami ng pwedeng pagpractice-an bakit ipis ang napagtripan ko. Sakto sa Macro yung mga mata nila, kaso moving target, kaya kaylangan ko muna silang gawing paralitiko. Nahihirapan magfocus yung camera dahil galaw ng galaw yung camera shy na ipis na yun kaya napilitan akong putulin muna yung pakpak n’ya at tanggalin ang mga paa. Binalik ko din naman after.

Nagpunta rin ako sa PUP nung isang araw, para bumili ng mga gawa nilang kalokohan este t-shirt.. P350 yung gusto kong design buti nalang at pagdating ko dun ubos na. Muntik ko ng masira ang prinsipyo kong dapat hindi lalampas sa P300 ang mga t-shirt ko. Yun na nga lang natitira kong prinsipyo muntikan ko pang pakawalan. Hohoho! Ayun nakabili ako nung P200 at P180. Astig, walang nagandahan sa kahit na sinong pinagyabangan ko nung mga t-shirt na binili ko. Wala ‘kong pake, Gano’n talaga, yung hindi bagay sa inyo, bagay sa’kin. Ganito talaga kaming… ehem trendsetter, mga modelo. Witwiw!

Pinaka malaking istorbo sa pagsusulat ko ay ang trabaho. Lalo na kung boss mo yung boss ko. Sa kabila ng magandang pagmumukha ay may ugali s’yang katulad ng sa kapatid ni Taguro. Lagi kaming nagpapang-abot ng digmaan kapag nag-uusap kami kaya minabuti na naming hindi nalang magpansinan. Ang sarap tuloy ng buhay ko. Kaso etong mga nag-daang araw, feeling close na s’ya bigla, kausap ng kausap na, nangangamusta, nagjojoke na sa’kin kahit hindi ako tumatawa at nagbabait baitan. Akala ata n’ya bati na namin s’ya? Kinilig ata nung nag-iwan ako ng note sa station n’ya “I wasn’t able to log in blah blah blah blah……. Have a great weekend. SMILE”. Sarcastic ako nung sinulat ko yun, di n’ya ata nagets, sabaw version 3.0!

Image

Marami nga ‘kong nagagawa pero hindi ko naman magawa yung mga bagay na mas gusto ko. Halos hindi na ‘ko makahawak ng gitara, kakaaral ng organ (hindi organ ng tao). Hindi na makapagsulat sa dami ng pinagkakaabalahan ko. Hindi makatambay kasama ng mga kaibigan, dahil kaylangang matulog para may lakas kinabukasan. At… At Hindi ko s’ya makasama ng madalas, hindi makakwentuhan, hindi makakulitan, hindi matabihan. Haaaay.. Bakit ba parang laging kulang ng oras ang isang araw?

 

-24 April 2013

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s